38
Πολ διαφορετικς απ’ το σημεριν ταν παλι ο γμος στο χωρι μας, ο παραδοσιακς γμος.

Η προετοιμασα του με τα «προζμια» στο σπτι της νφης και του γαμπρο, το δπλωμα και το πρσιμο των προικιν, το ξρισμα του γαμπρο, ο στολισμς της νφης, το συμπεθερικ με τ λογα που πγαινε για τη νφη, οι συγχαριτες εναι τα πιο χαρακτηριστικ γνωρσματ του. Αφο ββαια εχαν προηγηθε τα τελειματα, οι αρραβνες και τα καλσματα.

Κι λα αυτ στο σπτι του γαμπρο και της νφης με τους συγγενες και τους γετονες, νους και νες, που αναλμβαναν λη την τυπικ διαδικασα με λες τις λεπτομρεις της: το τραπζι με ,τι εχαν, τα «κανσκια», ψητ και κρασι, τη διασκδαση με τους χορος και τα τραγοδια, την περιποηση των καλεσμνων.

Ολα πως «διταζε» ο κουμπρος, που ταν, κατ το θιμο, αυτς που διηθυνε το καθετ στο γμο.

39
Τα τραγοδια της τβλας και τα χορευτικ: τσμικα και καλαματιαν απ τους καλεσμνους παρες - παρες και τις κομπανες τοπικν παραδοσιακν οργανοπαικτν διναν τον ξεχωριστ τνο και τις ανεπανληπτες εικνες της ομορφις του παραδοσιακο γμου.

«Σε τοτη ντβλα πομαστε …»
«Ας παν να ιδον τα μτια μου …»
«Σιγαλ κι αμν - αμν σιγαλ βρχει ο ουρανς …»
«Μνα μου τα λουλοδια μου …»

Ο γμος ρχιζε την Παρασκευ το βρδυ και τελεωνε «σκρπαγε», Δευτρα πρω.